De Toverberg - Thomas Mann (970 p)

Helaas, nog altijd niet uitgelezen. Wat zeg ik, nog geen eens aan pagina 300. Wat is dat toch met dit boek? Een achtien jaren geleden ben ik er al eens aan begonnen en waarschijnlijk blijven steken waar ik nu ongeveer ben aanbeland. Toch ben ik in al die tijd me blijven voornemen om terug in dit boek te duiken. Nu het eindelijk aangeschaft en met meer belezenheid eraan begonnen, en weer wil het niet lukken. Enkel de dialogen tussen Settembrini en Hans Castorp kunnen me boeien, en waarschijnlijk die tussen de tegenpool van Settembrine en Castorp ook, maar zover ben ik dus nog niet geraakt; deze vangen pas aan in de helft van het boek.
Dit boek is om mondjesmaat te lezen veronderstel ik. Maar het spijtige is dat ik altijd terug van vooraf aan moet beginnen, anders kom ik niet terug in het verhaal. En in één keer lukt dus niet; als je bijna twee maanden bezig bent met 200 pagina's, blijft het niet interessant en kan je beter besluiten om het alweer weg te leggen voor later.
Verder is daar natuurlijk ook nog al het andere leesvoer: elke week Knack, elke maand de National Geographic, Mo, Millo, Natuurpunt... en dan nog poëzie, filosofie.
Om dit allemaal te lezen zou ík zelf misschien eens even mijn toevlucht moeten nemen tot mijn eigen Toverberg.
Ik elk geval, ik ga een nieuw boek uit mijn boekenkast halen: er staan er nog heelwat ongelezen te wachten. Wordt het De man zonder eigenschappen van Musil of eerst maar iets eenvoudiger en met meer plot zoals Shantaram Gregory David Roberts?