Het boek der rusteloosheid - Fernando Pessoa

Dit boek geleend in de bib, maar staat nu op de verlanglijst. Een boek - niet om in één keer uit te lezen en op naar de volgende - maar een boek om te hebben, om in terug te bladeren en te herlezen. Moet niet alleen op de verlanglijst, maar ook op de lijst van boeken die er voor mij toe doen.
Ik kan me voorstellen dat wanneer ik bezegend was met dezelfde literaire talenten als Pessoa, ik net hetzelfde zou schrijven; zo vertrouwd en eigen voelt het aan wanneer ik het lees. Raar om te ervaren, maar dit boek van Pessoa lezen is ten rade gaan bij een geestverwant. Niet dat ik mij op hetzelfde niveau voel staan; megalomane gevoelens hebben hier niets van doen. Maar iets is er, en eenvoudig zeggen: dit boek raakt me, volstaat niet. Er zijn nog niet veel boeken die zo een weerslag hebben gehad; Proust, ja. Na Proust had ik het gevoel dat ik nooit meer van een ander auteur kon genieten. Een hele tijd lang kon geen enkel ander boek me nog boeien. Er ontbrak altijd wel iets aan. Proust te hebben gelezen - en dan nog maar één deel - heeft me eigenlijk het plezier in lezen een beetje ontnomen. Gewone hedendaagse literatuur voldeed niet meer; ik was altijd opzoek naar het ultieme boek dat de toets van vergelijking kon weerstaan. Om wat tot rust te komen ben ik dan maar een periode non-fictie gaan lezen.