Alles is verlicht - Jonathan Safran Foer

begin: Mijn wetmatige naam is Alexander Pertsjov. Maar mijn vele vrienden titelen mij Alex, omdat deze versie van mijn naam gladder te spreken is. Moeder titelt mij Alexi-verdriet-me-niet!, omdat ik haar altijd zo verdriet.

slot: Ik ben vol van geluk, en dit is wat ik moet doen, en ik zal het doen. Kun je me begrijpen?
Ik zal lopen zonder geluid, en ik zal in het donker de deur openen, dat zal ik

Ik heb het boek niet uitgelezen. Misschien een gemiste kans. Het zal waarschijnlijk wel een goed boek zijn vermits het mij onmiddellijk naar de verfilming heeft doen grijpen, maar de schrijfstijl ontnam met het leesplezier na een tijdje. De film daarentegen vond ik geweldig; en het gebeurt zelden dat ik de verfilming beter vind dan het boek.
Misschien had ik even moeten doorbijten, wat na het zien van de film heb ik toch ook weer even het boek vastgepakt. Ik had het einde in het boek nodig, om de film te vervolledigen.

Mevrouw Verona daalt de heuvel af - Dimitri Verhulst

Mijn hond is oud. Soms lijdt hij en zijn blik wordt smekend. Ik ben zijn God. Hij weet niet dat er achter de God die hij smeekt en die hem redden zal, een andere staat die hij niet ziet. Staat er nog een andere achter de onze? De hond kruipt voor mijn voeten. Voor wiens voeten moeten wij kruipen? (Jean Ray)

begin: Ergens, in de vele verhalenbanken die her en der zijn aangelegd om uit te kunnen putten wanneer de wereld een vertelling nodig heeft, moet de fabel zijn terug te vinden die ons zegt dat men bij zijn aankomst in het rijk der doden een kenmerk moet melden, slechts één, dat het hele voorbije leven typeerde.

p20: 'Hier zou ik kunnen sterven,' zei ze, en Meneer Pottenbakker stak een sigaret op voor dat raam, liet zijn blik rusten op een myriade eeuwenoude bomen met basten die hem nog onbekende insecten een winterwoning boden. 'Ik zou het denken,' had hij geantwoord. 'Hier kun je sterven, en hier kun je ongelukkig zijn. We zouden gek zijn dit huis niet te nemen.'
Zijn denkwijze mag dan als eigenaardig worden beschouwd, er valt in ieder geval iets uit op te steken. Wie een huis koopt voor het leven en gelukkig is, moet erop bedacht zijn dat vroeg of laat toch ook het ongeluk de kop opsteekt. In de vorm van ziekte, van ouderdom, om het even. Dus zeker, de vraag die men zich bij de aankoop van een huis moete stellen is: 'Kan ik hier tevens ongelukkig zijn?' En hij meende wel dat dit landschap zijn melancholische buien beter kon opvangen dan welk ander landschap ook.