stillezen

Het winterpaleis - John Boyne (414p)

2010-03-20T19:34:00.008+01:00

***

schrijfstijl: vlot - literair - beiden
verhaal: plotverhaal - beschrijvend - beiden
perspectief: ik-perspectief - alwetende verteller - meerdere
opbouw: chronologisch - met flash-backs
tijd en plaats: Rusland,1916-1918 - Parijs, 1919-1920 - Engeland,vanaf 1921 tot heden
thema: Russische revolutie - liefdesgeschiedenis
verder lezen: Anna Karenina (Tolstoj)

Onze oom - Arnon Grunberg (639p)

2009-02-20T20:46:00.002+01:00

****

begin: De moordenaar van Lina Siñani Huanca's ouders kon zelf geen kinderen krijgen, daarom besloot hij Lina Siñani Huanca te adopteren.

slot: Daar staat hij, het kind dat voor man speelt, onhandig eigenlijk. Nerveus. Hij kijkt naar de foto's van haar honden, naar het uitzicht, naar de balkondeuren, en dan naar haar.
Hij zegt: 'Ik blijf nog even.'

Elementaire deeltjes - Michel Houellebecq (366p)

2008-10-30T19:39:00.006+01:00

*****

begin: Dit boek is vóór alles de geschiedenis van een mens, die het grootste gedeelte van zijn leven in West-Europa leefde gedurende de tweede helft van de twintigste eeuw. Hoewel hij over het algemeen alleen was, had hij van tijd tot tijd contact met andere mensen. Hij leefde in ongelukkige, roerige tijden.

p 35: Vaak ook gaat hij fietsen op het platteland. Hij trapt uit alle macht, vult zijn longen met de smaak van de eeuwigheid. De eeuwigheid van de kindertijd is een korte eeuwigheid, maar dat weet hij nog niet. Het landschap glijdt voorbij.

p 43: Jaren later, toen hij een ontgoochelde, verbitterde veertiger was geworden, zou hij dat beeld terugzien: hijzelf, vier jaar oud, die op zijn driewieler uit alle macht door de donkere gang trapte naar de heldere opening van het balkon. Waarschijnlijk had hij op die momenten zijn hoogste aardse geluk gekend.

slot: Dit boek is opgedragen aan de mens.

meer lezen:

Brave New World van Aldous Huxley heb ik al gelezen en roept gelijkaardige beelden op.
Wolkenatlas van David Mitchell met een verhaal over het einde van de mensheid in de verre toekomst.
De Engelenmaker van Stefan Brijs over klonen.
Het Schervengericht van A.F.Th.van der Heijden waar er te lezen valt over de sekte rond Charles Manson.
Verloren nachten van T.Coraghessan Boyle; een roman over Drop City, een Californische hippiecommune.

De asielzoeker - Arnon Grunberg (352p)

2008-10-28T18:56:00.007+01:00

*****
geen hoofdstuktitels

begin: 'De vogel is ziek.' Op een ochtend, het is nog vroeg maar al benauwd in de woning, de hitte van weken is blijven hangen, wordt Christian Beck met deze woorden gewekt door zijn vrouw. Ze heeft haar witte nachthemd aan dat ze ook al had toen ze twaalf was.

slot: Zijn haren, zijn wangen, zijn mond, zijn neus, zijn ogen, zijn hele lichaam is nat van de regen, maar hij blijft naar de bomen kijken en eindelijk ziet hij alles wat hij heeft verloren.

wat te lezen na Grunberg:

Elementaire deeltjes van Michel Houellebecq. Grunberg moet soms doorgaan voor de Nederlandstalige Houellebecq.
Willem Frederik Hermans moet ik misschien ook eens overwegen; heb nog nooit iets van hem gelezen en Grunberg zou een waardige opvolger zijn.
Het derde huwelijk van Tom Lanoye, om bij dezelfde thematiek te blijven. Maar zijn Monstertrilogie staat nog in de boekenkast te wachten.

Godverdomse dagen op een godverdomse bol - Dimitri Verhulst (186p)

2008-10-06T20:11:00.008+02:00

****
geen hoofdstukken en hoofdstuktitels

Gedenken wij in onze boeken de mens, die zich als een kwaadaardig virus voortplant in totale suprematie over alles wat leeft en eens geleefd heeft en nooit meer zal terugkomen. (L.H.Wiener)

begin: Alle begin is moeilijk. Kijk maar. 't Kruipt uit het water zonder om te zien. 't Zou nog een laatste blik kunnen werpen op de oceanen, heimwee voelen uit eerbied, maar dat doet 't niet.

slot: En de bigbands spelen mambo.

Brug der zuchten - Richard Russo (733p)

2008-10-06T19:48:00.008+02:00

****

begin: Laat ik beginnen met de feiten.
Mijn naam is Louis Charles Lynch en ik ben zestig jaar.

slot: In de zomer staat Italië op het programma. Deze keer zullen we echt gaan. We zullen deze kleine, goede wereld achterlaten met het veilige gevoel dat alles nog precies zo is als we weer terugkomen. Maar één ding is zeker: we gaan!

De Movo Tapes - A.F.Th. van der Heijden (712p)

2008-07-21T10:10:00.008+02:00

******

begin: Ik kan me niet eens fatsoenlijk aan u voorstellen, want ik heb mijn naam verpatst.

p 413: De tijd... zelf hebben we er geen grip op. Een heel leven opgebouwd uit nu-momenten... het bestaan een constant vallende sneeuw van hedens... Onze kinderhandjes grijpen naar de vlokken. Niet eentje valt er uit de lucht te plukken... gesmolten al bij nadering van de warme hand... Soms, heel even, een koude prikkeling... onmiddellijk dovend... van een smeltend bijna-niets op de huid.

657: 'Movo, ik beken je tot mijn schande dat ik soms stink van afgunst op religieuze mensen, voor wie de zin...'
'Ja, zeg! Sla ze allemaal dood! Die kwezels laten zich, uit schaamte over hun door en door zinloze bestaan, door een ander een zin voorzeggen. Het is spieken in de biechtstoel. De man Gods verzint een zin voor ze, en als het meezit nog gratis ook. Zingeving, dat ik het. Je reinste fictie, geen filosofie. Grote stappen, gauw thuis.Nee, Tibbolt, als jij de zinloosheid van het leven op mijn schouders wilt afwentelen, moet je niet bigot beginnen te snotteren over je jaloezie op de beminde gelovigen... Dan wil ik ook horen dat er zelfs geen schijn van een zin te ontdekken is. Nergens. Op aarde niet en niet in de hemel. Nooit. Tot in de eeuwigheid der eeuwigheden niet. Niks, niemendal, nada.'

slot: Tonnis verdween uit het zicht. Al het gecijfer... gepas en gemeet... en waarvoor, in hemelsnaam? Om een handjevol aardbewoners te martelen met hun lot, en daar zelf een korstondig lustgevoel aan te ontlenen, niet langer dan de zaaduitstorting van een reebokantilope. Voor iemand van mijn komaf, zonder wie de hele wereld van licht verstoken zou zijn, moest er een hoger streven denkbaar zijn dan dergelijk sadistisch-voyeuristisch geknoei. De mens, zeg eerlijk, wat stelde dat nou helemaal voor?
Voetveeg van de geschiedenis, geen voetnoot waard.

Homo duplex 0 - De Movo Tapas, Een carrière als ander

De stemmen van de Pamano - Jaume Cabré (534p)

2008-06-26T19:35:00.003+02:00

****

begin: Je hoorde bijna niets. Het was alsof iemand de deur aaide. Die ging zachtjes open en een gehandschoende hand pakte de deurknop aan de binnenkant vast, zodat deze niet zou snappen.

einde: De kat noem ik Kweeniehoejeheet. Ik heb allang niet meer gehuild, Tina. Weet je dat ik me al illusies begon te maken?

Redemption Falls - Joseph O'Connor (511p)

2008-06-26T19:15:00.004+02:00

****

Koetsier Herfst - Charlotte Mutsaers (460p)

2008-05-29T19:53:00.009+02:00

****

begin: De dag na mijn vijftigste verjaardag droomde ik dat ik gewurgd werd. Ik wou de wurgende handen losmaken van mijn nek maar dat ging niet, het waren de handen van mijzelf. Toen heb ik gedacht: ik leef verkeerd. Als ik zo doorga, verknal ik gegarandeerd mijn hele toekomst.

einde: Toch nog een nombrilist, terwijl dat geenszins in me zit. Een nombrilist tegen wil en dank. Ben ik daarvoor zo vroeg abgenabelt?

nieuw

2008-05-18T16:18:00.004+02:00

De stemmen van Pamano - Jaume Cabré
1001 boeken die je gelezen moet hebben - Peter Boxall
Het land van aankomst - Paul Scheffer

Het lot van de familie Meijer - Charles Lewinsky (650p)

2008-05-18T16:08:00.011+02:00

***

begin: Altijd als hij gestorven was, kwam hij weer terug.

slot: 'Geniet van jullie leven,' zei hij. 'Jullie hebben geluk gehad, hier in Zwitserland.'
Altijd als hij gestorven was, kwam hij weer terug.

Sophie's choice - William Styron

2008-05-18T16:01:00.003+02:00

begin: In die tijd waren goedkope appartementen vrijwel niet te vinden in Manhattan, daarom moest ik mijn intrek ergens in Brooklyn nemen. Dat was in 1947, en een van de aangename dingen van die zomer, die ik me nog levendig herinner, was het weer, zonnig en zacht, de lucht doortrokken van bloemengeuren, bijna alsof de dagen gevangen waren in een eeuwigdurende lente. Dit stemde me dankbaar, maar dat was dan ook het enige, aangezien mijn jonge leven, naar ik meende, een dieptepunt had bereikt.

slot: Dit was niet de dag des oordeels - het was slechts ochtend. Ochtend: voortreffelijk en schoon.

Te herlezen!

Het kleine meisje van meneer Linh - Philippe Claudel

2008-04-10T19:18:00.004+02:00

begin: Een oude man staat op het achterdek van een boot. In zijn armen houdt hij een lichte koffer en een pasgeborene, nog lichter dan de koffer. De oude man heet meneer Linh. Hij is de enige die weet dat hij zo heet, want iedereen die het wist is om hem heen gestorven.
Vanaf de achtersteven van de boot ziet hij zijn land steeds verder van hem verwijderd raken, het land van zijn voorvaderen en zijn doden, terwijl het kind in zijn armen ligt te slapen. Het land verwijdert zich, wordt oneindig klein, en ondanks de wind die met hem speelt als met een marionet, staat meneer Linh urenlang te kijken hoe het achter de horizon verdwijnt.

slot: Zijn enige kleine meisje. De kleindochter van meneer Linh.

p 8: Soms mompelt hij een liedje voor het meisje, altijd hetzelfde, en ziet hij haar ogen en mond opengaan. Als hij naar haar kijkt ziet hij meer dan het gezicht van een heel jong kind. Hij ziet landschappen, zonovergoten ochtenden, de trage, vredige tred van de buffels door de rijstvelden, de wijkende schaduw van de grote banianbomen aan de rand van zijn dorp en de blauwe nevel die tegen de avond uit de bergen afdaalt, als een sjaal die zachtjes over een paar schouders glijdt.

Wie scheep gaat - Rascha Peper

2008-04-02T20:26:00.008+02:00

begin: Met tienduizend man zijn wij. Wáren wij, kan ik beter zeggen, want in het water rondom mij vallen hoe langer hoe minder soortgenoten te bespeuren. Hoeveel van ons er in de loop van de tijd zijn afgedreven, zoek geraakt, door monsters verzwolgen of in fjorden en rotsspleten vastgelopen, weet ik niet. Hoeveel tienduizend is, daar heb ik eigenlijk ook geen idee van. Om dat te weten te komen zou je je vleugels moeten uitslaan, je boven het water verheffen, een flink eind stijgen en dan vanuit de lucht naar beneden kijken. Dan zou je het overzicht hebben over tienduizend. Maar vliegen kunnen wij niet; we zijn uit één stuk gegoten en onze vleugeltjes liggen als kleine, puntige dekschilden tegen ons lijf. De lucht is ons element niet. Als we in de lucht gegooid werden, zouden we als stenen naar beneden vallen. Wij zijn voor het water ontworpen.

slot: Nu ik dit overdenk, gaan mijn gedachten naar al die anderen, de duizenden andere eendjes. Zijn die ook ergens aangekomen waar ze een naam gekregen hebben, precies de juiste naam, en waar van tijd tot tijd een grote, plastic teil met zoet water voor ze gevuld wordt? [...] Maar dit gaat veel te diep voor mij. Met veel denkvermogen ben ik niet begiftigd, dat zit evenmin in de formule. En in de verte komt mijn vriend aan rennen; ik kan zijn onderstel heel goed onderscheiden van soortgelijke onderstellen. Ik denk dat ik in het karretje moet.
Ja, je moet in het karretje, Sjoekoi, je gaat rijden.

p 206: je bent naar Amerika gegaan om een nieuw leven te beginnen - Gerard glimlachte - en daar heb je goed aan gedaan, heel goed, maar dan moet je ook alles doen om er wat van te maken, om in die maatschappij te aarden. Wie scheep gaat, moet varen hè? Zo is het nu eenmaal.

p479: Dit zijn de momenten waarop ik weet: dit is mijn bestemming, hiertoe ben ik gemaakt, beter dan dit is niet mogelijk in het leven. Dan ben ik zo volmaakt gelukkig, groter geluk is er niet.

De eerste keer dat ik iets las van deze schrijfster. Haar nieuwe boek Vingers van marsepein trok mijn aandacht. Mooie titel, net zoals andere van haar boeken: Rico's vleugels, Russisch blauw, Een Spaans hondje.De titels lokken, maar ik weet niet dat ik er op in ga; in elk geval toch niet onmiddellijk. Er staan weinig echt mooie zinnen in, en dat is toch één van de dingen wat bij mij een goed boek tot een écht goed boek maakt. Spjtig, maar de proloog en de epiloog vind ik veel beter dan de rest van het boek.
Wat zijn dan wel de pluspunten buiten de mooie titels. Het feit dat elk hoofdstuk óók een een mooie titel heeft - Cranberry juice, Een fijn paars streepje, Als een vis of een mol, Gelijk de regen - die me verder doen lezen. Ik hou van boeken met sprekende titels bij de hoofdstukken. Een boek zonder vind ik toch altijd iets missen. Ook de verschillende personages zijn goed uitgewerkt. Verder vind ik ook het niet onnodig werken rond een echt plot positief. Vaak moet alles hiervoor wijken; hier dus niet. In die zin deed het boek me een beetje denken aan boeken van David Mitchel zoals Wolkenatlas en Droom nummer negen. Verschillende verhalen worden verteld, maar toch is er iets dat alles op het einde als een puzzel in elkaar laat passen. Een boek dus met weinig plot maar daarentegen een lange rode draad, en dat vind ik altijd de beste leeservaring.

Alles is verlicht - Jonathan Safran Foer

2008-03-24T16:33:00.006+01:00

begin: Mijn wetmatige naam is Alexander Pertsjov. Maar mijn vele vrienden titelen mij Alex, omdat deze versie van mijn naam gladder te spreken is. Moeder titelt mij Alexi-verdriet-me-niet!, omdat ik haar altijd zo verdriet.

slot: Ik ben vol van geluk, en dit is wat ik moet doen, en ik zal het doen. Kun je me begrijpen?
Ik zal lopen zonder geluid, en ik zal in het donker de deur openen, dat zal ik

Ik heb het boek niet uitgelezen. Misschien een gemiste kans. Het zal waarschijnlijk wel een goed boek zijn vermits het mij onmiddellijk naar de verfilming heeft doen grijpen, maar de schrijfstijl ontnam met het leesplezier na een tijdje. De film daarentegen vond ik geweldig; en het gebeurt zelden dat ik de verfilming beter vind dan het boek.
Misschien had ik even moeten doorbijten, wat na het zien van de film heb ik toch ook weer even het boek vastgepakt. Ik had het einde in het boek nodig, om de film te vervolledigen.

Mevrouw Verona daalt de heuvel af - Dimitri Verhulst

2008-03-09T17:53:00.013+01:00

Mijn hond is oud. Soms lijdt hij en zijn blik wordt smekend. Ik ben zijn God. Hij weet niet dat er achter de God die hij smeekt en die hem redden zal, een andere staat die hij niet ziet. Staat er nog een andere achter de onze? De hond kruipt voor mijn voeten. Voor wiens voeten moeten wij kruipen? (Jean Ray)

begin: Ergens, in de vele verhalenbanken die her en der zijn aangelegd om uit te kunnen putten wanneer de wereld een vertelling nodig heeft, moet de fabel zijn terug te vinden die ons zegt dat men bij zijn aankomst in het rijk der doden een kenmerk moet melden, slechts één, dat het hele voorbije leven typeerde.

p20: 'Hier zou ik kunnen sterven,' zei ze, en Meneer Pottenbakker stak een sigaret op voor dat raam, liet zijn blik rusten op een myriade eeuwenoude bomen met basten die hem nog onbekende insecten een winterwoning boden. 'Ik zou het denken,' had hij geantwoord. 'Hier kun je sterven, en hier kun je ongelukkig zijn. We zouden gek zijn dit huis niet te nemen.'
Zijn denkwijze mag dan als eigenaardig worden beschouwd, er valt in ieder geval iets uit op te steken. Wie een huis koopt voor het leven en gelukkig is, moet erop bedacht zijn dat vroeg of laat toch ook het ongeluk de kop opsteekt. In de vorm van ziekte, van ouderdom, om het even. Dus zeker, de vraag die men zich bij de aankoop van een huis moete stellen is: 'Kan ik hier tevens ongelukkig zijn?' En hij meende wel dat dit landschap zijn melancholische buien beter kon opvangen dan welk ander landschap ook.

Meneer Pip - Lloyd Jones

2008-02-23T14:04:00.015+01:00

Personages migreren (Umberto Eco)

begin: Iedereen noemde hem Pop Eye. Al was ik destijds nog maar een grietje van dertien, ik had de indruk dat hij van die spotnaam wel wist, maar zich er niet druk om maakte. Zijn ogen waren te geïnteresseerd in wat zich verderop afspeelde om aandacht aan ons blootsvoetse kinderen te schenken.

p32: In de tropen valt de duisternis snel. Er zijn geen na-ijlende herinneringen aan de achtergelaten dag. Het ene moment zie je de honden nog, mager en schurftig. Het volgende moment zijn ze in zwarte schaduwen veranderd. Als je niet klaarstaat met kaarsen en kerosinelampen geeft die snel vallende duisternis je het gevoel dat je in een donkere cel wordt gestopt, waar tot de volgende zonsopgang niet aan te ontsnappen is.

wat te lezen na Meneer Pip: Grote verwachtingen van Charles Dickens

De zee - John Banville

2008-02-12T20:57:00.008+01:00

begin: Ze vertrokken, de goden, op de dag met die vreemde vloed.

p82: Wanneer ik vol verlangen door al die nevels heen vanuit het maar al te werkelijke toen tuurde naar het als hemels voorgestelde nu, zag ik, ik zei het eerder, mijn toekomstige ik heel helder voor me als een man met stressloze interessegebieden en een geringe ambitie, in mijn kapiteinsstoel gebogen over mijn tafeltje zittend in net zo'n kamer als deze, in ditzelfde seizoen, tegen het eind van het jaar, met zacht weer buiten, rondtollende bladeren, tersluiks tanend daglicht en straatlantaarns die elke avond niet meer dan een fractie vroeger aangaan. Ja, zo stelde ik me de volwassenheid voor, een soort lange nazomer, een serene toestand, een kalme nonchalance, zonder één spoor van de amper draaglijke, rauwe directheid van de jeugdjaren en waarin al wat mij als kind bevreemd had, was opgehelderd, alle raadselen ontcijferd, alle vragen beantwoord, terwijl de seconden vrijwel ongemerkt wegsijpelen, druppel na gouden druppel, tot aan het definitieve, vrijwel onmerkbare einde.

p92: reigerachtige dames

p209: Nacht,en alles muisstil, alsof er niemand is, ook ikzelf niet. Niets te horen van de zee, die in andere nachten gromt en grauwt, nu eens dichtbij en irritant, dan weer ver weg en zwak. Ik wil niet op deze manier alleen zijn. Waarom ben je niet teruggekomen om bij me rond te spoken? Dat is het minste wat ik van je had verwacht. Waarom deze stilte dag na dag, nacht na eindeloze nacht? Het is een soort mist, deze stilte van jou.

Het boek der rusteloosheid - Fernando Pessoa

2008-02-02T23:19:00.004+01:00

Dit boek geleend in de bib, maar staat nu op de verlanglijst. Een boek - niet om in één keer uit te lezen en op naar de volgende - maar een boek om te hebben, om in terug te bladeren en te herlezen. Moet niet alleen op de verlanglijst, maar ook op de lijst van boeken die er voor mij toe doen.
Ik kan me voorstellen dat wanneer ik bezegend was met dezelfde literaire talenten als Pessoa, ik net hetzelfde zou schrijven; zo vertrouwd en eigen voelt het aan wanneer ik het lees. Raar om te ervaren, maar dit boek van Pessoa lezen is ten rade gaan bij een geestverwant. Niet dat ik mij op hetzelfde niveau voel staan; megalomane gevoelens hebben hier niets van doen. Maar iets is er, en eenvoudig zeggen: dit boek raakt me, volstaat niet. Er zijn nog niet veel boeken die zo een weerslag hebben gehad; Proust, ja. Na Proust had ik het gevoel dat ik nooit meer van een ander auteur kon genieten. Een hele tijd lang kon geen enkel ander boek me nog boeien. Er ontbrak altijd wel iets aan. Proust te hebben gelezen - en dan nog maar één deel - heeft me eigenlijk het plezier in lezen een beetje ontnomen. Gewone hedendaagse literatuur voldeed niet meer; ik was altijd opzoek naar het ultieme boek dat de toets van vergelijking kon weerstaan. Om wat tot rust te komen ben ik dan maar een periode non-fictie gaan lezen.

De Toverberg - Thomas Mann (970 p)

2007-12-24T16:04:00.003+01:00

Helaas, nog altijd niet uitgelezen. Wat zeg ik, nog geen eens aan pagina 300. Wat is dat toch met dit boek? Een achtien jaren geleden ben ik er al eens aan begonnen en waarschijnlijk blijven steken waar ik nu ongeveer ben aanbeland. Toch ben ik in al die tijd me blijven voornemen om terug in dit boek te duiken. Nu het eindelijk aangeschaft en met meer belezenheid eraan begonnen, en weer wil het niet lukken. Enkel de dialogen tussen Settembrini en Hans Castorp kunnen me boeien, en waarschijnlijk die tussen de tegenpool van Settembrine en Castorp ook, maar zover ben ik dus nog niet geraakt; deze vangen pas aan in de helft van het boek.
Dit boek is om mondjesmaat te lezen veronderstel ik. Maar het spijtige is dat ik altijd terug van vooraf aan moet beginnen, anders kom ik niet terug in het verhaal. En in één keer lukt dus niet; als je bijna twee maanden bezig bent met 200 pagina's, blijft het niet interessant en kan je beter besluiten om het alweer weg te leggen voor later.
Verder is daar natuurlijk ook nog al het andere leesvoer: elke week Knack, elke maand de National Geographic, Mo, Millo, Natuurpunt... en dan nog poëzie, filosofie.
Om dit allemaal te lezen zou ík zelf misschien eens even mijn toevlucht moeten nemen tot mijn eigen Toverberg.
Ik elk geval, ik ga een nieuw boek uit mijn boekenkast halen: er staan er nog heelwat ongelezen te wachten. Wordt het De man zonder eigenschappen van Musil of eerst maar iets eenvoudiger en met meer plot zoals Shantaram Gregory David Roberts?

schattenjacht op de Boekenbeurs

2007-11-22T11:41:00.002+01:00

Volgende boeken heb ik gekocht:
De Toverberg - Thomas Mann
De man zonder eigenschappen - Robert Musil
Het ongrijpbare meisje - Mario Vargas Llosa
De monstertrilogie - Tom Lanoye
De pilaren der aarde - Ken Follet
Tegen de onverschilligheid - Joep Dohmen
Oplevingen van het denken: over de menselijke emoties - Martha Nussbaum

Deze boeken heb ik laten liggen voor een volgende keer:
Mekka - Jan Leyers
Het fotoboek van National Geographic

En deze boeken stonden op mijn lijstje maar waren niet te verkrijgen:
1001 boeken die je gelezen moet hebben - Peter Boxal
Het eiland van het tweede gezicht - Albert Vigoleis Thelen
Verzamelde verhalen - Maarten 't Hart